Trawy ozdobne wiąż w drugiej połowie jesieni, zwykle w październiku lub listopadzie, gdy liście zaczynają zasychać i pojawią się pierwsze przymrozki. Wybierz suchy, słoneczny dzień, najlepiej przed nadejściem trwałych mrozów. Suche pędy nie zatrzymują nadmiaru wilgoci, więc ryzyko zaparzenia i gnicia kępy jest mniejsze.
Jak prawidłowo zawiązać trawę?
Wiązanie ma ograniczyć wnikanie deszczu i śniegu do środka kępy, a także utrzymać pędy w zwartej formie. Dzięki temu śnieg i wiatr nie rozłamują rośliny na boki. Do pracy wybierz mocny sznurek jutowy. Przydatne będą też rękawice, zwłaszcza przy trawie pampasowej, której liście są ostre.
Postępuj według następujących kroków:
- Zbierz suche liście i pędy w jeden, dość zwarty snopek. Nie wyrywaj ani nie ścinaj zaschniętych części.
- Owiń snopek sznurkiem na wysokości około 2/3 wysokości rośliny. Wiązanie powinno stabilizować kępę, ale nie może jej mocno ściskać.
- Dodaj drugie wiązanie niżej, a przy bardzo wysokich lub szerokich kępach także trzecie. Dzięki temu pędy nie rozsuną się pod ciężarem śniegu.
- Zawiąż sznurek podwójnie i sprawdź, czy snopek pozostaje przewiewny. Zbyt ciasne owinięcie zatrzymuje wilgoć wewnątrz kępy.
Jesienią nie ścinaj traw. Suche liście i pędy osłaniają środek kępy przed mrozem, a wiosną ułatwiają zebranie materiału po zimie. Cięcie wykonuje się dopiero po ustąpieniu silnych przymrozków i rozpoczęciu wzrostu.
W przypadku bardzo wysokich roślin, takich jak miskant olbrzymi czy trawa pampasowa, dwa lub trzy punkty wiązania są stabilniejsze niż pojedyncza opaska. Sznurek jutowy dobrze trzyma pędy, a jednocześnie nie tworzy szczelnej, nieprzepuszczalnej osłony.
Dlaczego wiąże się trawy i które gatunki tego potrzebują?
Wiązanie chroni przede wszystkim serce kępy przed wodą i śniegiem. Ogranicza też rozpadanie się pędów, ich wyłamywanie przez wiatr oraz przemieszczanie suchych liści po ogrodzie. Zabieg jest szczególnie przydatny przy roślinach wysokich, gęstych i świeżo posadzonych. Młode trawy, zwłaszcza w pierwszym roku po posadzeniu, mają słabiej rozwinięty system korzeniowy i mogą wymagać pełniejszego zabezpieczenia.
| Gatunek | Główna korzyść | Wymagania dodatkowe |
|---|---|---|
| Miskanty | Ochrona środka kępy przed wodą, śniegiem i wiatrem | Przy młodych roślinach warto zastosować kopczyk z suchej kory |
| Rozplenice | Utrzymanie zwartego pokroju i ograniczenie zawilgocenia nasady | Wrażliwsze odmiany mogą wymagać dodatkowego okrycia |
| Trawa pampasowa | Ochrona przed wilgocią, która sprzyja gniciu kępy | Wskazane jest kopczykowanie i przewiewne okrycie |
| Proso i palczatki | Stabilizacja wysokich pędów podczas wiatru i opadów | Zakres ochrony zależy od odmiany i stanowiska |
Wiązać można również niektóre trzęślice, ostnice i turzyce, choć przy niskich kępach zabieg bywa mniej potrzebny. Jeśli roślina rośnie w miejscu wilgotnym, osłona środka kępy ma większe znaczenie niż w przepuszczalnym, osłoniętym stanowisku.
Wiązanie a ochrona korzeni – czego nie mylić?
Samo związanie liści nie chroni w pełni korzeni przed mrozem. Jest zabezpieczeniem części nadziemnej i ogranicza dostęp wody do wnętrza kępy. Korzenie zabezpiecza się osobno przez kopczykowanie. Zrób to po ustabilizowaniu się chłodnej pogody, gdy ujemne temperatury utrzymują się przez kilka dni, a używany materiał jest suchy.
Wokół nasady rośliny usyp kopczyk z kory sosnowej albo suchego torfu. Przy bardziej wrażliwych gatunkach warstwa może mieć około 20 cm. Nie zasypuj jednak mokrą ściółką i nie zakładaj osłon zbyt wcześnie. Ciepło oraz wilgoć zamknięte pod zabezpieczeniem mogą doprowadzić do zaparzenia i gnicia.
Zimozielone trawy, na przykład wybrane turzyce, wymagają czasem ochrony także od góry. Po lekkim związaniu kępy można zastosować białą agrowłókninę, matę słomianą, gałązki iglaków albo materiał jutowy. Osłona powinna przepuszczać powietrze i nie zatrzymywać wody.
Przy zabezpieczaniu traw najczęściej popełnia się następujące błędy:
- Zbyt wczesne wiązanie lub okrywanie, gdy roślina i podłoże są jeszcze ciepłe.
- Wiązanie mokrych liści po deszczu, co zwiększa ryzyko gnicia.
- Używanie folii, worków foliowych albo innych szczelnych materiałów.
- Zbyt ciasne ściskanie kępy, które ogranicza cyrkulację powietrza.
- Jesienne ścinanie pędów, przez co środek rośliny traci naturalną osłonę.
Najprostsza zasada jest taka: najpierw zwiąż suche pędy, a dopiero przy utrwaleniu mrozów zabezpiecz podstawę i wrażliwsze gatunki. Takie rozdzielenie wiązania od kopczykowania ogranicza ryzyko gnicia, a jednocześnie pomaga roślinom przetrwać zimę.
